Jak podaje internetowa, wolna encyklopedia Wikipedia, Las Grabiński jest położony na pagórku na granicy Iwonicza, Lubatowej i Lubatówki. Jest to miejsce szczególne, gdyż właśnie tam, w poniedziałek 24 lipca 1944 roku hitlerowcy rozstrzelali 72 osoby: 38 Lubatowian, 3 z Iwonicza, 2 więźniów jasielskich z Brzostka, 2 z Korczyny, 2 z Krościeńka, 1 z Sanoka, 1 z Krosna, 1 ze Sztrzeszyna oraz 22 osoby nierozpoznane. Jak podaje powyższe źródło internetowe, ekshumacja pomordowanych rozpoczęła się w kwietniu 1945 roku. Wówczas ciała przewieziono do Lubatowej. Uroczystości żałobne odbyły się 9 maja 1945 roku w kościele parafialnym w Lubatowej. Także tutaj – w zbiorowej mogile obok kościoła – spoczęły ciała pomordowanych.

Pamięć o wydarzeniach z przeszłości państwa daje trwałą podstawę do dobrego wychowania. Nasza pamięć to nie tylko daty z kalendarza, uroczyste obchody świąt i rocznic narodowych. Mając na uwadze kształtowanie uczuć patriotycznych uczniów i zachęcanie do dbania o miejsca związane z historią, Towarzystwo Miłośników Lubatowej oraz nauczyciele ze Szkoły Podstawowej im. Jana Pawła II w Lubatowej, którym na sercu leży wychowanie młodych obywateli na patriotów, zorganizowali wycieczkę do miejsca, gdzie znajduje się pomnik. Powstał również pomysł, aby uczniowie przyczynili się do poprawy wyglądu tego historycznego miejsca. Odpowiednio przygotowani uczniowie klasy 5a: Karol Anczak, Weronika Borek, Julita Dereniowska, Szymon Folcik, Paulina Jakieła, Rafał Jakubczyk, Natalia Jasłowska, Katarzyna Jaworska, Krzysztof Matusik, Monika Penar, Maksymilian Sokół, Rafał Sokół, Kamila Starowiejska, Małgorzata Turek, Mateusz Turek, Anna Zięba oraz Wiktoria Zygmunt, pod opieką wychowawczyni, pani Jolanty Zięby oraz nauczycielki języka polskiego, pani Urszuli Stanisz, wczesnym rankiem 8 czerwca 2011r. wyruszyli w tym celu z Lubatowej. Do Lubatówki dojechali autobusem, natomiast dalszą część trasy pokonali pieszo.
Warto wspomnieć, że dzień wcześniej pani Katarzyna Dziurkowska – nauczycielka historii – dokładnie i szczegółowo przedstawiła uczniom wydarzenia historyczne związane z tym miejscem.

Po dotarciu pod pomnik uczniowie, opiekunowie oraz członkowie Towarzystwa Miłośników Lubatowej: Piotr Pernal, Zbigniew Stanisz i Karolina Niziołek ochoczo i z ogromnym poświęceniem przystąpili do realizacji zamierzeń. Jako, że część pracochłonnych czynności typu: oczyszczenie z mchu muru znajdującego się wokół pomnika, oczyszczenie samego pomnika oraz ławeczek, została wykonana w poniedziałek przez członków Towarzystwa, uczniowie podzieleni na grupy od razu mogli przystąpić do pracy. Jedna grupa czyściła, a następnie malowała słupy i łańcuchy okalające pomnik, druga wspomagana przez opiekunów, grabiła liście oraz porządkowała teren wokół oraz drogę tam prowadzącą, trzecia zajęła się malowaniem ławeczek. Członkowie Towarzystwa odnawiali krzyż, orła oraz tablicę z nazwiskami pomordowanych.
Potwierdziło się, że dobrze zorganizowana, wspólna praca zawsze przynosi oczekiwany skutek. Uczniowie rzetelnością i swoim ogromnym zaangażowaniem sprawili, że miejsce pamięci „odżyło”. Jego magia i zadowolenie z efektów pracy, w młodych sercach obudziły patriotyzm. Całość akcji zakończyło symboliczne zapalenie zniczy i wspólne, pamiątkowe zdjęcie.

Na koniec uczniowie z poczuciem dobrze wypełnionego zadania, przemaszerowali do Lubatówki, skąd udali się autobusem do Lubatowej.
W imieniu wszystkich, którzy pracowali na wymierny efekt, serdecznie dziękujemy tym, bez których nie udałoby się zrealizować tego przedsięwzięcia. Dziękujemy Burmistrzowi Gminy Iwonicz – Zdrój, panu Pawłowi Pernalowi, który zadbał o farby, pędzle i rękawice ochronne, panu Stanisławowi Zającowi za wsparcie oraz panu Stanisławowi Jasłowskiemu, który przekazał znicze, by uczniowie mogli zostawić po sobie znak w postaci jasnego światełka, czcząc pamięć pomordowanych.
Mamy nadzieję, że praca uczniów nie poszła na marne i tak jak jasne światełko w płonącym zniczu – tak w sercu każdego wędrowca odwiedzającego to miejsce pamięci, zapali się takie jasne światełko. Światełko przywodzące na myśl wszystkich ludzi, którzy za naszą ojczyznę złożyli ofiarę najwyższą – życie…

Urszula Stanisz